Fred is dood.
Als ik pijnzend in de spiegel en denk: wat zou hij vinden? Dan raakt het me weer even hard. Wij overlegden samen, wij streden samen. En op onbewaakte momenten, af en toe, huilden we samen. Om een goede bekende die was overleden, over de voortdurende ongelijkheid en het onrecht. In de praktijk doe je wat je kan en zeur je niet. Maar ja, de mensen komen toch bij je binnen. Het gaat voor ons, strijders, niet ongemerkt voorbij. Dakloosheid laat diepe sporen na. Je slijt veel harder, dus je gaat eerder dood. En elke keer, net als bij een gesneuvelde soldaat in oorlogstijd, weenden we om een verloren kameraad. Soldaat ja, van oorlog ja, van de haves tegen de havenots. Ja.
En nu is hij dood.
Iemand met de ervaring van dakloosheid en het overzicht van een directeur van een groot bedrijf. Die kom je niet vaak tegen. Een strijdmakker met power, onverzettelijkheid en een gouden hart. Elkaar blind vertrouwen, elkaar laten. Resultaten boeken. Een mentaliteit die je niet vaak treft in dit bureaucratisch moeras met achterklap en politiek.
De Universiteit, de Hoge School, het gidsen van mensen die niets weten van dakloosheid, Samenwerken met hulpverleners, bedrijven, ambtenaren, wethouders, staatssecretarissen. Overal bij zijn, weten hoe de hazen lopen. Wat zegt Fred op twitter/X? Een bovenal al die mensen die tussen wal en schip vallen of vastlopen, honderden in de loop der jaren. Wie gaat die nu helpen? Daar valt het grootste gat.
Verbijsterd blijven we achter, zelfs in de laatste week van zijn leven, toen hij zo ziek was, was hij nog altijd bezig. Voor de mensen die afhankelijk waren van een belangenbehartiger die zich niet opzij liet zetten. Niet voor zichzelf nee, nee. Altijd voor de ander.
Ach, Fred jongen wat heb jij veel weggegeven.
